بخش اول
دیروز خیلی اتفاقی تصمیم گرفتم یک وبلاگ روزنوشت هم بسازم؛ چرا؟ چون ترجیح میدادم که یک جایی که بتونم داخلش با خیال راحت درباره چیزهایی که فکر میکنم داشته باشم. بین سرویسهایی هم که الان هست، دوتا گزینه بیشتر وجود نداره: یکی ویرگول و دیگری همین بلاگیکس.
ویرگول به خاطر اینکه شباهت خیلی زیادی به مدیوم داره یه مدتی روی مد بود و هرکسی میرسید میرفت داخلش مینوشت؛ اما الان مدیر خودشم دیگه داخلش فعالیت نمیکنه و تمام برنامهریزیهاشون از بین رفت. به خصوص بعد از جنگ که تا مدت زیادی سر بلند نکرد و یک چهارم سال رو بدون کاربر گذروند و حتی فکر میکنم یک سری پستها یا اطلاعات پاک شده یا حداقل از دسترس خارج شده.
اما بلاگیکس، اگرچه احتمالا به سختی و مشقت بسیار زیادی که تیم توسعهدهندهاش کشیدن و باید بهشون خسته نباشید گفت، در همین مدت هم پرامکاناتتر شد هم پایداری خودش رو حفظ کرد و از این نظر گزینه مطمئنتری برای من بود و خب گفتم من که اکانت مخصوص برای وبلاگ سریالیم ساختم، پس بذار وبلاگ شخصی رو هم توی همینجا ادامه بدم. در کل فکر میکنم ایده خوبی باشه.